Τι κάνεις όταν σε προσβάλλουν ή σε μειώνουν; Πώς απαντάς χωρίς να χάσεις την αξιοπρέπειά σου
Κάποιος σου μίλησε υποτιμητικά μπροστά σε άλλους. Ένα «αστείο» σχόλιο που δεν ήταν καθόλου αστείο. Ένα «εσύ δεν καταλαβαίνεις από αυτά». Κι εσύ πάγωσες. Δεν είπες τίποτα, ή είπες κάτι που μετά το μετάνιωσες. Και το βράδυ ακόμα το ξαναπαίζεις στο μυαλό σου, ψάχνοντας την απάντηση που έπρεπε να είχες δώσει.
Η προσβολή πονάει γιατί αγγίζει κάτι πολύ βαθύ: την ανάγκη να μας σέβονται. Δεν υπάρχει μία «σωστή» απάντηση για όλες τις περιπτώσεις. Υπάρχει όμως ένας τρόπος να απαντάς χωρίς να χάνεις ούτε την αξιοπρέπειά σου ούτε την ηρεμία σου.
Τι γίνεται μέσα σου τη στιγμή της προσβολής
Ο εγκέφαλος αντιμετωπίζει την υποτίμηση σαν απειλή. Η καρδιά χτυπάει πιο γρήγορα, το πρόσωπο κοκκινίζει, οι σκέψεις θολώνουν. Γι’ αυτό την ώρα εκείνη δεν βρίσκεις λέξεις και τις βρίσκεις δύο ώρες μετά. Δεν είναι αδυναμία. Είναι φυσιολογική αντίδραση στο στρες.
Έρευνες δείχνουν ότι και μια μικρή αγένεια επηρεάζει τη σκέψη. Όσοι δέχονται μια υποτιμητική συμπεριφορά αποδίδουν χειρότερα αμέσως μετά και είναι λιγότερο πρόθυμοι να βοηθήσουν άλλους. Είναι και «κολλητική»: όποιος δέχεται αγένεια γίνεται πιο εύκολα αγενής με τον επόμενο. Αν δεν το ξέρεις, μπορεί να τη μεταφέρεις στο σπίτι, στον σύντροφο, στα παιδιά.
Πρώτο βήμα: μην απαντήσεις με τα ίδια όπλα
Η πρώτη παρόρμηση είναι να χτυπήσεις πίσω πιο δυνατά. Αν το κάνεις, δίνεις στον άλλον αυτό που ήθελε: έναν καβγά στο δικό του γήπεδο. Ανάπνευσε αργά. Δώσε στον εαυτό σου λίγα δευτερόλεπτα. Η παύση δεν είναι δειλία. Είναι έλεγχος.
Δεύτερο βήμα: ξεχώρισε την προσβολή από την αξία σου
Αυτό που είπε ο άλλος λέει συχνά περισσότερα για εκείνον παρά για σένα: για τα νεύρα του, για την ανάγκη του να φανεί ανώτερος, για τη μέρα που πέρασε. Μερικές φορές κρύβει και ένα κομμάτι αλήθειας. Αν υπάρχει κάτι που αξίζει να κρατήσεις, κράτα το. Τον τόνο τον αφήνεις σε εκείνον. Καμία προσβολή δεν καθορίζει την αξία σου αν δεν του δώσεις εσύ αυτό το δικαίωμα.
Τρίτο βήμα: διάλεξε πώς θα απαντήσεις
Με σιωπή. Για έναν άγνωστο στον δρόμο ή ένα σχόλιο στο διαδίκτυο, συχνά η καλύτερη απάντηση είναι καμία. Δεν χρωστάς εξηγήσεις σε όποιον θέλει να σε πληγώσει.
Με ένα ήρεμο όριο. Μια σύντομη, καθαρή φράση, χωρίς ειρωνεία: «Αυτό που είπες ήταν υποτιμητικό. Αν θέλεις να το συζητήσουμε, να το συζητήσουμε αλλιώς.» Δεν επιτίθεσαι, δεν δικαιολογείσαι. Λες τι έγινε και τι δεν δέχεσαι.
Με μια ερώτηση. «Τι εννοείς με αυτό;» Αναγκάζει τον άλλον να ακούσει τι είπε. Πολλοί υποχωρούν μόλις τους ζητηθεί να το εξηγήσουν με ήρεμο τόνο.
Αργότερα. Αν τη στιγμή εκείνη δεν μπορείς, μπορείς να επανέλθεις. «Τις πράξεις το είπες κάτι που με πέρασε άσχημα.» Η αξιοπρέπεια δεν έχει προθεσμία.
Όταν η υποτίμηση είναι μόνιμη
Άλλο η μία κακή στιγμή και άλλο ένας άνθρωπος που σε μειώνει συστηματικά: ένας σύντροφος που σε εξευτελίζει μπροστά σε φίλους, ένας προϊστάμενος που σε ταπεινώνει κάθε εβδομάδα, ένας γονιός που ποτέ δεν είναι ικανοποιημένος. Εδώ δεν φτάνει μια έξυπνη απάντηση. Χρειάζεται μια κουβέντα για το μοτίβο, καθαρά όρια και, αν δεν αλλάζει τίποτα, απόσταση. Η συστηματική υποτίμηση δεν είναι χαρακτήρας. Είναι τρόπος ελέγχου, και αξίζει να το μιλήσεις και με έναν ειδικό.
Μετά: μην το ξαναζείς από την αρχή
Ο μυαλός μας γυρίζει ξανά και ξανά στη σκηνή που μας πέρασε άσχημα. Κάθε φορά που την ξαναπαίζεις, την ξαναζείς. Πες την ιστορία μία φορά σε έναν άνθρωπο που εμπιστεύεσαι ή γράψε την. Μετά ρώτα τον εαυτό σου: υπάρχει κάτι που θέλω να κάνω; Αν ναι, κάνε το. Αν όχι, αφήστην να φύγει.
Κράτα αυτό
Όταν σε προσβάλλουν, δεν χρειάζεται να κερδίσεις τον καβγά. Χρειάζεται να μη χάσεις τον εαυτό σου. Σταμάτα, ανάπνευσε, ξεχώρισε τι λέει η προσβολή για εκείνον και τι για σένα, και διάλεξε την απάντησή σου. Κι αν η υποτίμηση είναι καθημερινή, δεν φταίς εσύ που «είσαι ευαίσθητος». Έχεις δικαίωμα να σε σέβονται.
Ενδεικτικές πηγές: Porath, C. L., & Erez, A. (2007). «Έχει πραγματικά σημασία η αγένεια; Οι επιδράσεις της αγένειας στην απόδοση και στη διάθεση βοήθειας», Academy of Management Journal, 50(5), 1181–1197. Foulk, T., Woolum, A., & Erez, A. (2016). «Η αγένεια κολλάει όπως ένα κρυολόγημα: η μετάδοση των ήπιων αρνητικών συμπεριφορών», Journal of Applied Psychology, 101(1), 50–67.
© Συντακτική ομάδα Ψυχολογικού Φάρου. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια. Επιτρέπεται η παράθεση σύντομου αποσπάσματος με σύνδεσμο προς το πρωτότυπο άρθρο.
Βιωματική ψυχολογία – Αρ. πνευματικών δικαιωμάτων: 5753-24/4/2012
Ψυχολογικός Φάρος
