Απάτησα τον άνθρωπό μου. Τι γίνεται τώρα με τη σχέση μας;
Υπαρχουν ζευγαρια που χωριζουν οταν αποκαλυπτεται μια απιστια. Υπαρχουν ομως και εκεινα που αποφασιζουν να μεινουν μαζι, πιστευοντας οτι η αγαπη τους μπορει να αντεξει αυτο που συνεβη.
Αυτο που συχνα δεν υπολογιζουν ειναι οτι η αποφαση να συνεχισουν δεν σημαι
νει πως εχουν ξεπερασει και οσα τους πληγωσαν.Η απιστια δεν αποτελει απλως μια παραβιαση της αποκλειστικοτητας σε μια ερωτικη σχεση. Για πολλους ανθρωπους αποτελει μια βαθια διαψευση της εικονας που ειχαν σχηματισει για τον συντροφο τους, για τον εαυτο τους και για το κοινο τους μελλον.
Και οι δυο μπορει να ανακαλυψουν οτι η συνεχιση μιας σχεσης απαιτει κατι πολυ περισσοτερο απο την αποφαση να παραμεινουν κατω απο την ιδια στεγη.
Η συγγνωμη δεν αποτελει συμβολαιο ληθης
Οταν ενας ανθρωπος αποφασιζει να συγχωρησει την απιστια του συντροφου του, δεν σημαινει οτι εχει παψει να ποναει.
Μπορει να επιθυμει πραγματικα να συνεχισει τη σχεση και ταυτοχρονα να δυσκολευεται να νιωσει ασφαλης μεσα σε αυτην.
Μια καθυστερημενη επιστροφη στο σπιτι, ενα μηνυμα στο κινητο η μια ξαφνικη αλλαγη στο καθημερινο προγραμμα μπορει να αποκτησουν διαφορετικη σημασια απο εκεινη που ειχαν παλιοτερα.
Το προβλημα δεν βρισκεται απαραιτητα στο συγκεκριμενο περιστατικο. Βρισκεται στην αβεβαιοτητα που δημιουργηθηκε οταν κλονιστηκε η εμπιστοσυνη.
Γι' αυτο και η απαιτηση «με συγχωρησες, αρα πρεπει να σταματησεις να το σκεφτεσαι» μπορει να δυσκολεψει ακομη περισσοτερο την προσπαθεια αποκαταστασης της σχεσης.
Η συγγνωμη δεν μπορει να επιβληθει ως υποχρεωση ουτε να λειτουργησει ως εγγυηση οτι ο πονος δεν θα επανεμφανιστει.
Οταν η μεταμελεια μετατρεπεται σε αυτοτιμωρια
Ο ανθρωπος που απιστησε μπορει να αναγνωριζει την ευθυνη του και να επιθυμει πραγματικα να επανορθωσει.
Ωστοσο, υπαρχει διαφορα αναμεσα στην αναληψη ευθυνης και στη μονιμη αυτοτιμωρια.
Η αναληψη ευθυνης σημαινει οτι αναγνωριζω τις συνεπειες των πραξεων μου, προσπαθω να κατανοησω τις επιλογες μου και αλλαζω συγκεκριμενες συμπεριφορες.
Η αυτοτιμωρια αρχιζει οταν πιστευω οτι, επειδη εκανα κατι που πληγωσε τον συντροφο μου, δεν εχω πλεον δικαιωμα να εκφραζω τις αναγκες μου, να διαφωνω η να θετω προσωπικα ορια.
Μια σχεση δεν αποκαθισταται οταν ο ενας αναλαμβανει μονιμα τον ρολο του κατηγορουμενου και ο αλλος τον ρολο του δικαστη.
Η ευθυνη για την απιστια ανηκει σε εκεινον που την επελεξε. Η προσπαθεια ομως να δημιουργηθει μια νεα, λειτουργικη σχεση απαιτει ειλικρινεια και ενεργη συμμετοχη και των δυο, εφοσον και οι δυο επιθυμουν να συνεχισουν.
Το δυσκολο ερωτημα δεν ειναι μονο γιατι συνεβη
Συχνα, μετα την αποκαλυψη μιας απιστιας, η συζητηση επικεντρωνεται αποκλειστικα στους λογους που οδηγησαν σε αυτην.
Τι ελειπε απο τη σχεση; Υπηρχε συναισθηματικη αποσταση; Ηταν μια παρορμητικη επιλογη; Υπηρχε αναγκη επιβεβαιωσης;
Τα ερωτηματα αυτα μπορει να βοηθησουν στην κατανοηση της συμπεριφορας, αλλα καμια εξηγηση δεν αποτελει αυτοματα δικαιολογια.
Εξισου σημαντικο ειναι να εξεταστει τι συμβαινει απο τη στιγμη που η απιστια αποκαλυπτεται.
Μπορουν οι δυο ανθρωποι να συζητουν χωρις να μετατρεπεται καθε διαφωνια σε υπενθυμιση της προδοσιας;
Μπορουν να δημιουργησουν νεες συμφωνιες για τα ορια, την ειλικρινεια και την επικοινωνια τους;
Μπορει εκεινος που απιστησε να αναγνωρισει τον πονο που προκαλεσε χωρις να απαιτει αμεση συγχωρεση;
Και μπορει εκεινος που προδοθηκε να αποφασισει ελευθερα αν θελει πραγματικα να παραμεινει, χωρις να αισθανεται υποχρεωμενος να σωσει τη σχεση;
Αυτα τα ερωτηματα αφορουν το παρον και το μελλον του ζευγαριου, οχι μονο το παρελθον του.
Μια σχεση δεν χρειαζεται να επιστρεψει εκει που ηταν
Ορισμενα ζευγαρια προσπαθουν να συνεχισουν σαν να μη συνεβη τιποτα. Αποφευγουν τις δυσκολες συζητησεις και επιδιωκουν να επαναφερουν την προηγουμενη καθημερινοτητα τους.
Ομως η πραγματικη αποκατασταση δεν απαιτει να προσποιηθουν οτι το γεγονος δεν υπηρξε.
Μπορει να σημαινει οτι αναγνωριζουν πως κατι σημαντικο αλλαξε και επιλεγουν συνειδητα να διαμορφωσουν μια διαφορετικη σχεση, με μεγαλυτερη ειλικρινεια, πιο σαφη ορια και ουσιαστικοτερη επικοινωνια.
Αυτο δεν ειναι παντα εφικτο. Δεν εχουν ολες οι σχεσεις τις ιδιες δυνατοτητες αποκαταστασης και δεν επιθυμουν ολοι οι ανθρωποι να συνεχισουν μετα απο μια απιστια.
Ο χωρισμος δεν αποτελει αναγκαστικα αποτυχια, οπως και η παραμονη στη σχεση δεν αποτελει απο μονη της αποδειξη οτι η εμπιστοσυνη αποκατασταθηκε.
Η πορεια καθε ζευγαριου εξαρταται απο τις πραγματικες αναγκες, τις επιλογες και τις δυνατοτητες των ανθρωπων που το αποτελουν.
Το σημαντικο δεν ειναι να διατηρηθει μια σχεση με καθε τιμημα, αλλα να μπορουν οι ανθρωποι που βρισκονται μεσα σε αυτην να ζουν με αξιοπρεπεια, ειλικρινεια και συναισθηματικη ασφαλεια.
Η απιστια μπορει να αλλαξει βαθια μια σχεση. Το αν αυτη η αλλαγη θα οδηγησει σε μια νεα κοινη πορεια η σε εναν χωρισμο δεν μπορει να αποφασιστει απο τον φοβο, την ενοχη η την πιεση των αλλων.
Ειναι μια αποφαση που χρειαζεται να παρουν οι ιδιοι οι ανθρωποι που καλουνται να ζησουν με τις συνεπειες της.
